Na een toch wel lange winter kijk ik elk jaar uit naar die eerste wedstrijd van het seizoen. Op 16 mei was het zover: ik stond aan de start van Openlakes Lyon, een triatlon over de halve afstand (1,9 km zwemmen – 93 km fietsen – 21 km lopen).
De wintertrainingen waren vlekkeloos verlopen. De conditie zat goed, het vertrouwen was er en de motivatie ook. Alles leek perfect op schema. Alleen de weersvoorspellingen waren een stuk minder optimistisch… Je verwacht in mei aangename temperaturen en zon in Lyon, maar in 2026 kregen we een heel ander scenario voorgeschoteld…
Een natte start van het weekend…
Woensdagavond vertrokken we richting Frankrijk, met een tussenstop in Thionville waar we rond 21 uur aankwamen. We hadden bewust beslist om de reis in twee te splitsen zodat we niet te vermoeid in Lyon zouden aankomen. Achteraf bekeken een goede keuze, want zelfs dat eerste stuk was al verrassend vermoeiend. Door de start van het Hemelvaartweekend stonden er flink wat files en de felle regenbuien maakten het rijden er niet aangenamer op.
Gelukkig verliep het tweede deel van de rit op donderdag een stuk vlotter en rond half drie kwamen we aan in Lyon. Omdat we pas vanaf 17 uur in ons huisje terecht konden, besloten we eerst nog enkele hoogtepunten van de stad te bezoeken.
De eerste stop was de Notre-Dame de Fourvière. Van buiten maakte de basiliek al indruk, maar eenmaal binnen was het echt indrukwekkend. Wat een prachtige mozaïeken. Iets verder ligt een Romeins amfitheater dat minstens evenveel indruk maakte.
Tot dan toe viel het weer eigenlijk nog goed mee, maar dat veranderde plots volledig toen een stevige onweersbui losbarstte. Schuilen was de enige optie… en de rest van de dag bleef het weer erg wisselvallig.
Vrijdagnamiddag trokken we naar het Lac des Eaux Bleues waar de wedstrijd zou plaatsvinden. Wat een prachtige locatie! Plan was om onze startnummers op te halen en meteen ook mijn nieuwe deboer wetsuit uit te testen. Op het moment dat we ons klaarmaakten om het water in te gaan, begon het hard te hagelen. Zucht, op zulke momenten begin je je toch af te vragen of het allemaal wel een goed idee is.
Er was gelukkig ook één positief punt: het water van het meer voelde helemaal niet koud aan. Vooraf had ik gevreesd dat ik totaal verkleumd uit het water zou komen, maar dat was gelukkig niet het geval. Dat gaf me opnieuw wat vertrouwen voor de wedstrijd!
De dag van de wedstrijd
Om 6 uur ’s ochtends pannenkoeken gegeten, rustig alles klaargemaakt en vertrokken zodat we rond 7 uur op de wedstrijdlocatie aankwamen. Het was nog behoorlijk rustig en we hadden alle tijd om onze fiets naar de wisselzone te brengen en onze wetsuit aan te doen. Het weer leek gelukkig mee te vallen. Het was fris, maar af en toe scheen de zon en vooral … het was droog.
Even later kwamen mijn supporters aan en wat bleek? Ze hadden een T-shirt gemaakt met mijn naam erop. Wat een leuke verrassing! Dat doet echt deugd, zalig gewoon!
Het vertrouwen begon opnieuw te groeien en ik plaatste me helemaal vooraan bij de massastart. Met zo’n 400 atleten die tegelijk het water in moeten, weet je dat het chaos wordt. Tijdens de eerste meters was het inderdaad wat trekken en sleuren, maar eigenlijk viel het best mee. Al vrij snel werd het rustiger en het lukte me goed om in de benen van andere zwemmers mee te gaan.
Na 900 meter moesten we even uit het water, om dan de tweede ronde te starten. Ook dat ging vlotjes. Het gevoel zat niet helemaal goed; ik had de indruk dat ik veel energie moest steken in mijn zwemmen. Toen ik uit het water kwam en zag dat ik er 0:33:03 over gedaan had, was ik toch wat teleurgesteld…
Achteraf bekeken volledig onterecht, want dat kwam neer op een gemiddelde van 1:43 per 100 meter, wat best wel snel is.
Bij het lopen naar de wisselzone hoorde ik mijn coach Jan Van de Poel nog roepen dat ik goed gezwommen had en rond plaats vijftig uit het water kwam. Dat bleek iets te optimistisch, maar uiteindelijk kwam ik als 65ste uit het water.
Na een snelle wissel begon ik als 54ste aan het fietsen.
Solitudo
Al na enkele kilometers begon de eerste echte klim. Een paar kilometer bergop, maar nooit echt steil. Het was echt een klim op mijn lijf geschreven: ik reed op souplesse naar boven en stak heel wat atleten voorbij. Eens boven op het plateau stond er behoorlijk veel wind. En “plateau” is eigenlijk nogal een relatief begrip: het was nooit echt vlak en de wind zorgde ervoor dat je het gevoel had dat je de hele tijd moest strijden. En ook de weg zelf liep nooit echt lekker.
Het lukte wel om mijn wattages te trappen. Een tijdlang volgden in mijn spoor een paar atleten, en in de verte had ik steeds een mikpunt naar de volgende atleten. Maar na iets meer dan een uur fietsen viel me plots op hoe stil het geworden was… niemand voor mij, niemand achter mij. Best eenzaam… en ik had echt niet meer de indruk dat ik dichterbij kwam. En op dat moment had ik echt geen idee in welke positie ik ondertussen aan het rijden was.
Ondertussen kregen mijn vingers het koud. Ik kon nauwelijks nog kracht zetten op mijn drinkflessen, waardoor ik amper kon drinken. O ja, door het grote aantal vluchtheuvels in het begin was ik al bijna onmiddellijk een drinkfles verloren. Samen met het gelleke dat ik in de wisselzone vergeten was, begon ik toch te rekenen. Zou ik wel genoeg koolhydraten binnen krijgen? En voldoende vocht? Uiteindelijk bleek het gelukkig geen probleem te zijn, en kon ik mijn tempo op de fiets vasthouden.
Wat wel minder leuk was, was dat het parcours niet verkeersvrij was. En dat zorgde af en toe voor gevaarlijke situaties. Tijdens de laatste kilometers leidde het ook tot wat frustratie. Toen werd ik echt gehinderd door een auto die zonder kijken plots stopte om te vragen langs waar hij moest gaan…
Na 2:24:40 kwam ik terug in de wisselzone. Ondertussen was ik opgeklommen tot plaats 14, en stond ik eerste in age-group 40-49. En hoewel alles tot hiertoe vlot verlopen was, had ik dit toch niet verwacht.
Opnieuw snel gewisseld en ik vond meteen een mooi looptempo. Voor mij liepen twee atleten. De ene had ik snel voorbij gestoken, maar de andere bleef ongeveer op dezelfde afstand van mij. En naarmate het lopen vorderde, zag ik hem steeds verder van mij lopen. En dat terwijl ik meer dan 15 kilometer per uur liep.
Ondertussen waren ook de atleten van de kwarttriatlon op het parcours, en het was zalig om coach Jan te kruisen die me toeriep dat ik moest volhouden en dat ik eerste liep! Enkele kilometer verder kwam ik poelie Johan tegen, en nog wat later ook Nico die ook de halve deed. Toch altijd leuk om ploegmaats tegen te komen 🙂
Ik had echt het gevoel dat ik dit tempo nog een tijdje kon volhouden, maar na 1:21:42 zat het erop en liep ik over de finish. Uiteindelijk finishte ik in 04:23:32, goed voor een 12de plaats algemeen en winst in age group 40-49. Dat doet deugd! Opnieuw een bevestiging dat al die trainingen en het harde werk lonen.
Volgende week, op 31 mei, sta ik alweer aan de start van mijn volgende wedstrijd, de Valtriman in Eppe-Sauvage, een (lange) kwarttriatlon (1,5 km zwemmen – 53 km fietsen – 10 km lopen). Daarna volgt nog een laatste stevige trainingsblok richting Challenge Roth op 5 juli — mijn eerste grote doel van dit seizoen. Daar kijk ik enorm naar uit.
Met dank aan Katrien Decru en Els De Meester voor de prachtige foto’s!
5 Reacties
Neem deel aan de discussie en vertel ons je mening.
Knap gedaan, leuk geschreven, succes met de volgende race!
Hopelijk binnenkort eens samen aan de start
Op wedstrijddag werd het gelukkig nog mooi. Tof om in het verre Lyon met 4poelies aan de start te staan. En sterke supporters, heel belangrijk. Nogmaals proficiat en tot volgende week in Eppe-Sauvage!
Inderdaad, heel veel geluk gehad met het weer! Voor volgende week ziet het er alvast lekker warm uit 😉
[…] Fransen houden van een massastart. Net zoals in Lyon stond ik opnieuw helemaal vooraan, naast de coach. Het plan was om even door te trekken tot aan de […]