Ongeveer een jaar geleden zat ik achter mijn laptop, klaar voor een tweede poging om me in te schrijven voor Challenge Roth, één van de populairste volledige triatlons ( 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen, 42 km lopen) ter wereld. In 2024 had ik 42 seconden nodig om het inschrijfformulier in te vullen, maar greep ik net naast een startbewijs.. In 2025 deed ik er 28 seconden over, en wat was ik blij toen ik de melding zag dat mijn inschrijving gevalideerd was en dat ik dus in 2026 de kans kreeg om te starten in Challenge Roth. Meteen maakte ik er één van mijn hoofddoelen voor 2026 van.
Zowel de vorige wedstrijden ( Openlakes Lyon en Valtriman ) als al mijn trainingen waren succesvol, dus met vrij veel vertrouwen vertrok ik op 1 juli richting Roth.
Challenge Roth, Home of Triatlon
Ons huisje lag net onder Nürnberg, op meer dan een half uur van Roth zelf, wat achteraf gezien toch verre van ideaal was… dat samen met het feit dat er in Challenge Roth twee wisselzones zijn ( de start en transitiezone 1 liggen op 20 minuten van Roth zelf, waar transitiezone 2 en de finish lag ) zorgde voor heel wat heen- en weer rijden… en heel wat wandelen van de parkingzones naar de verschillende activiteiten (triatlon expo, ochtend zwemsessie, alles klaar zetten in de wisselzone, …). Om eerlijk te zijn begon dat na een paar dagen toch wat te wegen waardoor het me niet lukte om voldoende rust in te lassen en volledig ontspannen naar de start toe te leven.
Die triatlon expo was indrukwekkend! Het was eigenlijk gewoon een mega grote beurs met honderden standjes van bekende en minder bekende merken. Op donderdagmiddag werd ik verwacht op de deboer stand. Eindelijk ontmoette ik een paar teamleden, en ook Kristian Blummenfelt kwam langs voor een korte meet and greet!
Wetsuit of niet?
5 juli, 3u30 … na een korte nacht ging de wekker en kon ik beginnen aan het eten van mijn pannenkoeken. Rond 4u20 vertrokken we richting Roth, om daar dan de shuttlebus te nemen richting de zwemstart in Hilpolstein. Alles ging vrij vlot, en rond 5u kregen we de melding dat het water van het Main-Donau kanaal 25 graden was. Dus zwemmen met een wetsuit was verboden. Dat was ook al het geval in ValJoly, waar ik best goed gezwommen had, dus ik maakte me niet te veel zorgen. De kunst is om zo weinig energie te verspelen aan factoren waar je niets aan kan veranderen, het is wat het is, dus geen wetsuit, maar wel mijn swimskin van deboer.
De pro’s startten om 6u30, ik 25 minuten later in wave 4. Als je weet dat de laatste wave pas om 8u20 startte, was ik toch wel blij met dit vroege uur. Om 6u50 werd onze wave in het water gelaten en zwommen we enkele tientallen meters richting de start. Daar stond ik dan te watertrappelen tussen een 200 andere atleten tot het startschot viel.
En toen was het zoals altijd chaos. Hoewel, dit keer viel het al bij al wel mee, hier en daar een duw gekregen, maar al vrij snel lag wave 4 behoorlijk uit elkaar. Ik had ook geen idee hoe sterk wave 4 was, dus ik was al blij dat ik een paar benen vond waar ik vrij lang in kon zwemmen. Twee keer kreeg ik echter een serieuze slok water van het Main-Donau kanaal binnen waardoor ik hevig moest hoesten. De tweede keer was ik zelf genoodzaakt om even schoolslag te zwemmen om weer op adem te komen.
Leuk detail: langs de kant van het kanaal stond aangegeven hoeveel meter je al gezwommen had, zodat ik toch een idee had van hoe ver het nog was. Ik had het gevoel dat ik goed aan het doorzwemmen was, en soms verloor ik de voeten voor mij, maar dan slaagde ik er in om even wat harder te zwemmen om zo opnieuw aansluiting te vinden. De paar laatste honderden meters begonnen mijn armen best wel pijn te doen van de inspanning, waardoor ik stiekem op een snelle tijd hoopte. Des te groter was mijn teleurstelling toen ik zag dat ik pas na 01:15:32 uit het water kwam… Lang geleden dat ik zo een slechte zwemtijd neerzette… En in plaats van dit mentaal meteen los te laten, bleef dit toch wel een hele tijd nazinderen tijdens het fietsen.
Blijkbaar lagen echter alle zwemtijden in mijn age group boven het uur, dus het waren gewoon geen ideale omstandigheden. Jammer dat dit dan mentaal zo lang bleef nazinderen…
De wissel was wel zalig. Mijn rode zak oprapen en dan de tent in, waar een vrijwilliger me stond op te wachten om me te helpen. Ik heb nog niet vaak zo snel gewisseld, en voor ik het besefte, zat ik op mijn fiets.
Bidon
Tijdens de racebriefing werd gewaarschuwd dat er na 2 kilometer de weg behoorlijk slecht ligt, en dat er elk jaar heel wat atleten zijn die daar een drinkfles verliezen. Dus ik hield mijn bidon achter m’n zadel stevig vast omdat die al eens los durft komen. Maar tot mijn verbazing sprong de bidon die in mijn kader zit, op de grond. Aangezien dit toch wel een behoorlijk belangrijke drinkfles was (goed voor 90 gram koolhydraten) stopte ik om hem te recupereren. Meteen raapte een toeschouwer hem op en reikte hij hem aan. Maar helaas was de dop er af gesprongen, waardoor de fles zo goed als leeg was… echt pech.
En dan was er nog mijn fietscomputer. Ondanks het feit dat ik hem een hele nacht in het stopcontact had gestoken, bleek de batterij helemaal niet opgeladen. Na anderhalf uur viel hij helemaal uit waardoor ik mijn wattages op mijn uurwerk moest aflezen. Helemaal niet praktisch… en als ik dan toch bezig ben met klagen… boven op één van de beklimmingen, toen ik terug naar mijn grote plateau schakelde, vloog mijn ketting er af (net zoals tijdens de wedstrijd in ValJoly). Ook nu zat ik na enkele tiental seconden terug op de fiets, maar de ergernissen stapelden zich op…
Gelukkig lukte het wel vrij vlot om mijn wattages te trappen. De ene na de andere atleet stak ik voorbij, vooral op de beklimmingen. Maar een echt goed gevoel had ik de eerste twee uur niet. Na 60 kilometer had ik al een knagend ‘pff’-gevoel, en het feit dat er weinig atleten in mijn buurt reden, maakte het er mentaal niet makkelijker op. Achteraf gezien blijkt dat die eerste twee uur mijn hartslag veel te laag bleef. Geen idee hoe dat komt, maar het wijst er wel op dat ik toch niet 100 percent ok was.
Maar toen kwam de Solarer Berg. Die passage vergeet ik nooit meer! Tussen rijen supporters naar boven fietsen was echt ongelofelijk. Ik reed de hele klim met een brede glimlach. En hoewel het bergop ging, merkte ik daar niets van, zo opgezweept door de massa was ik. Als ik er nu aan terugdenk, krijg ik er nog kippenvel van.
Bij de start van de tweede ronde kwamen de laatste zwemmers net uit het water, waardoor er plots veel meer volk op de weg zat. Ondanks het feit dat de wind tijdens die tweede ronde behoorlijk kwam opzetten, voelde ik me eigenlijk veel beter dan tijdens de eerste ronde. De tweede keer Solarer Berg voelde wel minder spectaculair aan. Het leek alsof er al heel wat supporters vertrokken waren, en bovendien werd ik opgehouden door een tragere atleet voor me. Voorbij steken was geen optie aangezien de haag van supporters maar een kleine meter vrij hield.
Misschien was het fietsparcours van Challenge Roth niet zwaar genoeg voor mij om echt het verschil te maken. Uiteindelijk kwam ik na 04:38:02 fietsen terug in de wisselzone, goed voor een 77ste fietstijd op de 3551 starters.
Marathon
Iets te laat mijn fietsschoenen los gemaakt, waardoor ik wat stond te sukkelen bij het afstappen van mijn fiets. Maar eens dat gelukt was, nam een vrijwilliger mijn fiets aan met de woorden: ‘Now you know what Roth is’. Een andere vrijwilliger stond al klaar met mijn blauwe zak met loopgerief. Het lopen in de wisselzone, op blote voeten, voelde behoorlijk pijnlijk aan … niet meteen het gevoel dat ik wou. En ondertussen was ik aan het rekenen. Om binnen de 9 uur te finishen, moest ik mijn marathon lopen in 3u02. Dat moet haalbaar zijn!
De eerste kilometers gingen wat bergaf waardoor ik meteen een snel tempo te pakken had. Maar zodra het vlakker werd, zakte mijn tempo naar 4’10-4’15 per kilometer. Goed genoeg voor een sub-3 marathon, op voorwaarde dat ik niet zou vertragen. Maar daar had ik weinig vertrouwen in, want mijn gevoel was verre van top. Ondanks het verlies van mijn bidon had ik nochtans voldoende gegeten en gedronken, dus ik heb geen idee waarom het lopen niet zo vlot ging als anders.
En inderdaad, ik vertraagde. Vooral het stuk langs het kanaal, meer dan 10 kilometer met de wind op kop, deed echt pijn, zowel fysiek als mentaal. Ik voelde mijn tempo steeds trager worden, en na een halve marathon was het vooral op karakter… Mentaal had ik de drie uur ook al opgegeven, wat natuurlijk niet helpt. En ik vroeg me verschillende keren af waarom ik dit eigenlijk doe… Nu ik de grote vier gedaan heb (Hawaii, Nice, Lanzarote en Roth) is het misschien tijd om er gewoon een punt achter te zetten? Om maar te tonen dat ik best diep zat met mijn gedachten…
Bij de bevoorradingen begon ik te stappen en vooral cola te drinken. Maar elke keer opnieuw starten met lopen was heel pijnlijk… Bij één van die bevoorradingen stonden mijn supporters met een drinkfles (bij Challenge Roth mogen supporters bevoorrading geven, in tegenstelling tot bij Ironman). Daar stond ik opnieuw even stil en zei ik dat het helaas niet zo goed ging… Na een paar bemoedigende woorden zette ik het lopen verder, en van toen af ging het eigenlijk terug wat beter. Niet snel, maar wel aan een stabieler tempo. Op het einde van het loopparcours volgde nog een serieuze klim, maar ik slaagde er toch in om te blijven lopen.
Uiteindelijk liep ik na een marathon van 03:06:54 (117de looptijd) het stadion binnen. Deze keer nam ik wel de tijd om te genieten. Wat een sfeer, zalig gewoon! Daar aan die finish vergeet je gewoon alles wat je hebt moeten doorstaan. Hoe zwaarder de wedstrijd, hoe blijer over de meet. Vooral blij dat ik was blijven vechten op een dag waarop niets vanzelf ging. En het bewijs dat een goede dag niet op bestelling komt.
De supporters waren blij dat ik na de finish nog behoorlijk ok was, en dus niet naar de medische tent moest. Het lukte gewoon niet om diep te gaan doordat ik me eigenlijk nooit echt top gevoeld heb. Maar dat zorgde er wel voor dat ik me na de finish nog redelijk ok voelde.
Uiteindelijk finishte ik in Challenge Roth in 09:04:33, goed voor een zesde plaats in age-group 45-49 ( van de 425 ) en een 115de plaats in het algemeen klassement. Zeker niet slecht, maar achteraf heb ik vooral het gevoel dat ik me niet volledig heb kunnen bewijzen. Op een goede dag zou ik zeker onder die 9 uur gefinisht zijn, maar nu zat er helaas niet meer in. Zowel fysiek als mentaal was het niet mijn beste dag…
Challenge Roth is zeker de moeite om eens mee te maken. De Solarer Berg is echt met niets te vergelijken. Velen beschouwen het echter als de mooiste triatlon, maar eerlijk gezegd voelt dat voor mij helemaal niet zo. Ik heb al aan de start van veel mooiere wedstrijden gestaan.
En zesde dus. Blijkbaar goed genoeg voor een kwalificatie voor The Championship in Samorin in mei 2027. Het ‘onofficiële’ wereldkampioenschap georganiseerd door Challenge. Gelukkig moet ik niet meteen beslissen of ik hier ga starten. Maar eerst laat ik Challenge Roth nog even bezinken.