Marathon van Antwerpen 2026 – 02:38:47 – 1/326 AG 45-49 (35/3593 alg.)

Wie nog steeds aan het wachten is op een verslag van Ironman Barcelona en het nog niet weet: dat zal er helaas niet komen. Minder dan 24 uur voor de start kregen we te horen dat de wedstrijd werd afgelast door het slechte weer.

Maanden trainen voor één dag, om uiteindelijk niet aan de start te kunnen staan. Dat kwam hard binnen. Ik was teleurgesteld, boos en gefrustreerd. Vooral omdat ik er helemaal klaar voor was. Ik voelde dat het een heel mooie wedstrijd zou worden. En net dat maakte het zo moeilijk om de knop om te draaien.

Terug thuis was het dus zoeken naar een manier om die vorm toch nog ergens te verzilveren. Een week later stond ik aan de start van de halve marathon in Erpe-Mere. Met een tijd van 1u14 en een podiumplaats was dat alvast een mooie opsteker, maar de honger was daarmee nog lang niet gestild.

De enige mogelijkheid om dit jaar nog een volledige triatlon te doen, was Ironman Oman begin december. Alleen had ik weinig zin om op zo’n korte tijd alles geregeld te krijgen, om dan uiteindelijk naar Oman te vliegen en er enkel voor de wedstrijd te zijn. Als ik zo ver reis, wil ik er ook wel wat vakantie aan koppelen, en daar was niet echt ruimte voor.

En dus hakte ik op donderdagavond de knoop door. Geen Oman, maar de marathon van Antwerpen, de zondag daarop. Ik zag dat ik me nog kon inschrijven en heb niet lang getwijfeld. Als ik daar mijn PR kon verbeteren, zou ik het seizoen toch nog met een goed gevoel kunnen afsluiten.

Alleen … ik had het gevoel dat ik stilaan wat conditie aan het verliezen was. En op de ochtend van de marathon voelde ik me ook niet bepaald fris. Het eerste wat door mijn hoofd ging? Waarom heb ik eigenlijk tegen iedereen gezegd dat ik onder de 2u40 wil finishen? Waarom leg ik mezelf toch altijd die druk op?

Vijf jaar ouder, zes minuten sneller?

Mijn PR stond al sinds 2021 op 2u44. Toen was ik nog een jonge veertiger. In 2022 probeerde ik in Rotterdam die tijd scherper te stellen, in 2023 nog eens in Amsterdam. Beide pogingen waren tevergeefs.

Stilletjes was ik er eigenlijk al van uitgegaan dat die tijd misschien wel mijn beste marathon zou blijven. Vanwaar dan die straffe uitspraak over die 2u40? Goede vraag. Maar op een of andere manier was ik er toch van overtuigd dat het mogelijk moest zijn.

Rustig beginnen

De wedstrijd begon uitstekend. Bijna meteen kwam ik in een groepje terecht met daarin ook de tweede en derde vrouw. We liepen aan een tempo van 3:45 tot 3:55 per kilometer en mijn hartslag bleef hangen rond de 143. Dat had ik niet verwacht! Ik dacht dat mijn hartslag bij dit tempo toch wel tien slagen hoger zou liggen. Samen met het feit dat ik het gevoel had dat ik me moest inhouden, gaf dat heel veel vertrouwen.

Aan de halve marathon passeerden we in 1:20:30. Een mooie tussentijd om mijn PR te verbeteren, maar om onder de 2u40 te duiken, zou het tempo in de tweede helft toch nog wat omhoog moeten. Alleen had ik niet de indruk dat ons groepje aan het versnellen was. Integendeel…

De achtervolging

De voorbije kilometers was een man of zeven uit ons groepje ontsnapt. Ik zag ze in de verte lopen en begon te twijfelen. Als ik blijf zitten waar ik nu zit, wordt het wel heel nipt om onder de 2u40 te duiken. Of neem ik het risico, haal ik er alles uit, en probeer ik de aansluiting te maken?

Uiteindelijk koos ik voor de moeilijke optie.

Ik verhoogde mijn tempo en kwam langzaam maar zeker dichterbij. De ene na de andere atleet stak ik voorbij. En hoewel het stilaan wat lastiger begon te worden, lukte het me om rond de 3:45 per kilometer te blijven lopen. Rond kilometer 38 was het zover: ik sloot aan bij de mannen die ik al een hele tijd voor me uit zag lopen.

Ik twijfelde even of ik hen meteen zou voorbijsteken, maar ik kon wel wat rust gebruiken. Die inhaalrace was toch behoorlijk stevig geweest. Dus besloot ik bij hen te blijven en samen richting de finish te gaan. Nog een paar kilometer volhouden, niet te veel nadenken en vooral blijven lopen.

En dat lukte. Meer nog: in die laatste kilometers haalde ik ook nog de koploper in mijn age group in!

Goe zot!

Het mooiste aan deze marathon was misschien nog wel het gevoel. Ik heb de hele wedstrijd een goed gevoel gehad en kon in de laatste kilometers nog versnellen. En dan finishen in 2:38:50. Echt ongelofelijk! Ik ben heel tevreden, zelfs een beetje euforisch. Een nieuw PR, ruim zes minuten sneller dan mijn vorige besttijd. Vijf jaar na mijn vorige record en op mijn 46ste alsnog onder die 2u40.

Natuurlijk blijft Barcelona ergens knagen. Maar als ik op mijn 46ste hier op de marathon van Antwerpen nog zes minuten van mijn marathon-PR kan afdoen, dan geeft dat toch stof tot nadenken over wat er nog mogelijk is.

Eerst maar eens genieten van deze. En dan beginnen plannen voor 2027. Ik ben er nog steeds van overtuigd: the best is yet to come!