BK half triatlon Openlakes Belgium – 04:17:35 – 2/170 AG 40-49 (22/898 alg.)

Donderdagavond, laatste loopje voor het Belgisch kampioenschap halve triatlon in Lacs de l’Eau d’Heure (Openlakes Belgium), en wow, wat ga ik snel. Het is lang geleden dat ik nog zo vlot gelopen heb en dat ik me zo sterk gevoeld heb. De zware trainingsweken van de afgelopen periode hebben duidelijk hun effect! Dit belooft!

Vrijdagnacht. Drie uur. Nog steeds niet in slaap gevallen. Oh jee… toch wat stress blijkbaar voor het Belgisch kampioenschap. Dit komt nooit goed. Met zo’n slechte nachtrust wordt het wel heel moeilijk om een goede wedstrijd neer te zetten. En ik was nu net zo in vorm…

Of om maar aan te tonen dat vertrouwen en twijfel soms heel dicht bij elkaar liggen.

Gelukkig had dat slaapgebrek nauwelijks effect op mijn wedstrijd, want eigenlijk verliep alles quasi perfect. In de meeste van mijn wedstrijdverslagen heb ik heel wat te vertellen omdat er steeds wel iets onverwachts gebeurt. Maar deze keer niet.

Lacs de l’Eau d’Heure

De start vanop het strand was alvast een pak aangenamer dan in La Gileppe Trophy van een paar weken terug. Daar was het chaos troef, terwijl het hier behoorlijk rustig was. Geen geduw of getrek, gewoon kunnen doorzwemmen. En ik was aangenaam verrast door het heldere water van de Lacs de l’Eau d’Heure. Dat maakt het toch wel veel gemakkelijker om in de voeten te zwemmen!

Ik had niet de indruk dat veel atleten me voorbijstaken en ik had echt wel het gevoel dat ik stevig aan het doorzwemmen was. Af en toe moest ik een versnelling plaatsen omdat er een gaatje ontstond, maar telkens lukte het me om weer aan te sluiten. Door de hevige wind stond er wel wat golfslag en stroming, wat ik vooral op het einde van het zwemmen begon op te merken.

Na 0:33:48 kwam ik uit het water, goed voor een gemiddelde van 1:48 per 100 meter en een 16de plaats in mijn age group. Best wel tevreden met dit resultaat.

Het lopen naar de wisselzone was dan weer een stuk minder leuk… die ondergrond was echt pijnlijk aan de blote voeten… en door wat geworstel met mijn wetsuit was het ook niet mijn snelste wissel, maar eenmaal op de fiets voelde het meteen goed. Of beter gezegd, zelfs heel goed!

309 watt

Het fietsparcours was echt op mijn lijf geschreven. Heel wat klimmetjes, en de hevige wind zorgde ervoor dat het pittig was. Maar heel gemakkelijk trapte ik waarden van meer dan 300 watt. De coach had me vooraf als richtlijn 280 watt meegegeven, maar omdat ik me zo goed voelde, trok ik me daar eerlijk gezegd niet al te veel van aan en bleef ik gewoon gaan. Voor een halve triatlon weet ik dat ik me dat kan permitteren. Bij de volledige triatlon binnen twee weken is dat een ander verhaal, dan zal ik wat beter naar de coach moeten luisteren, anders bekoop ik het ongetwijfeld tijdens de marathon.

In de eerste ronde stak ik heel wat atleten voorbij. Na een twintigtal kilometer reed ik al op de zevende plaats in mijn age group, en na de eerste ronde stond ik derde, zo bleek achteraf. Zoals zo vaak tijdens een triatlon wist ik echter helemaal niet op welke positie ik reed, maar tijdens de tweede ronde merkte ik wel dat ik veel minder atleten tegenkwam, wat altijd een goed teken is. En toen ik de eerste vrouwelijke pro’s begon in te halen, wist ik echt wel dat een podiumplaats er vandaag in zat.

Op één lange afdaling hield ik mijn benen gewoon even stil om mijn hartslag wat te laten zakken, en daarna weer te knallen.

Uiteindelijk kwam ik na 2:21:48 fietsen terug in de wisselzone. Goed voor de 21ste beste fietstijd (pro’s inbegrepen), met een gemiddelde snelheid van 38,9 kilometer per uur. En op de tweede plaats in mijn age group. Maar vooral ben ik trots op mijn gemiddeld vermogen van 309 watt. Dat is toch wel straf, dat zijn waarden die ik normaal enkel in een kwarttriatlon trap.

En om eerlijk te zijn, voelde ik me nog helemaal niet echt vermoeid. Dat bleek ook bij de start van het lopen. Ik vond meteen mijn looptempo en liep onder de 4 minuten per kilometer. Echt zalig om zo te starten met lopen!

En dus kon de jacht op de gouden medaille beginnen.

Na één ronde riepen mijn supporters me toe dat ik ongeveer één minuut achterstand had op de leider, Hannes Cool. Mijn opdracht was simpel: niet vertragen en blijven gaan. Als ik onder vier minuten per kilometer kon blijven lopen, geloofde ik dat een overwinning binnen bereik lag.

De laatste kilometers

Ik begrijp nog steeds niet helemaal wat er tijdens die laatste twee kilometer gebeurd is. Plots stak een loper me voorbij die sneller liep dan mij. Maar toch bleef ik hem in mijn vizier houden. Volgens mij kwam hij net voor mij over de finish, en toen ik aan de aankomst naar de uitslag keek, zag ik dat hij de winnaar van mijn age group was. Liep ik dan toch even als eerste? En heeft die atleet me dan in de laatste kilometers toch nog voorbijgestoken?

Achteraf gezien kan dat blijkbaar niet, aangezien Hannes Cool de hele tijd voorop gelopen heeft. Maar dat wist ik op dat moment natuurlijk niet. Wie die loper dan wel was, blijft voor mij een raadsel.

In de overtuiging dat ik op het einde de overwinning toch nog uit mijn handen had laten glippen, was ik behoorlijk teleurgesteld aan de finish. Opnieuw tweede. Na mijn tweede plaats op het WK in Nice vorig jaar was dit alweer zilver.

En net zoals in Nice had ik dus blijkbaar opnieuw de verkeerde atleet in het vizier. Uiteindelijk strandde ik op amper 14 seconden van de gouden medaille, en kwam ik na 4:17:35 over de finish, met een looptijd van 1:16:21 en een gemiddelde van 3:57 per kilometer.

Na de eerste teleurstelling ben ik heel tevreden met mijn wedstrijd. En ik ben ook best wel fier dat ik toch een aantal pro’s achter mij heb kunnen laten. Normaal gezien moet ik deze conditie nog twee weken kunnen vasthouden, en dan wordt het hopelijk knallen in IRONMAN Barcelona!