De weken na Challenge Roth was het best zoeken naar de goesting om er terug tegen aan te gaan. Hoe dichter La Gileppe Trophy kwam, een kwarttriatlon over 1,5km zwemmen, 48km fietsen en 10 km lopen, hoe meer ik me begon af te vragen of dit niet wat te vroeg kwam… De week voor de wedstrijd kwam er gelukkig, net op tijd, een klik, en voelde ik dat het op training beter begon te gaan. Maar of dat genoeg zou zijn…
Op vrijdag vertrok ik met mijn tentje richting Nederlands Limburg om even tot rust te komen en de benen te sparen voor zondag. Op de dag van de wedstrijd reed ik vandaar dan nog een 40 minuutjes richting Gileppe. Veel te vroeg aangekomen, en toch veel te ver geparkeerd… Na mijn pannenkoeken op te eten in de koffer, ging ik op zoek naar Louise en Yves die ook net aangekomen waren. En daarna alles heel rustig aangedaan. Nummer afhalen, in de wisselzone alles klaar zetten, rustig richting zwemstart wandelen… tijd te veel.
Wetsuit
Aangezien een wetsuit verplicht was door de vele temperatuurschommelingen in het Lac de la Gileppe, kon ik eindelijk mijn deboer nog eens bovenhalen — en dat extra drijfvermogen en vertrouwen in het water kwamen goed van pas. Toen het startsein gegeven werd, brak totale chaos uit. Op voorhand had ik het plan om Yves te volgen, maar na enkele meter vond ik hem al niet meer en kreeg ik overal stampen … links, rechts, boven, onder… dit had nog weinig met zwemmen te maken. Gelukkig werd het iets rustiger na de eerste boei, maar het was eigenlijk toch wel de volledige 1500 meter behoorlijk pittig.
Ondanks die chaos, probeerde ik me deze keer bewust te focussen op mijn techniek. Niet te hard zwemmen (want dan val ik vaak terug in mijn oude slechte zwemstijl), maar technisch beter zwemmen. En misschien heeft dat wel effect gehad, want na 0:27:52 kwam ik uit het water als 79ste. Daar was ik best tevreden mee. En het feit dat er nog heel veel fietsen in de wisselzone stonden, zorgde ook voor een goed gevoel.
In de wisselzone geraken was niet zo simpel. Van zodra we uit het water kwamen, moesten we een stijle helling omhoog, en die lag vol met dikke keien. Best pijnlijk en onmogelijk om daar door te lopen. Maar van zodra ik aan mijn fiets kwam, lukte het me snel te wisselen.
Mini Solarerberg
Meteen lukte het me om goed door te rijden en hoge wattages te trappen. En wat een zalig parcours. Twee rondjes, met telkens een vrij lange helling en daarna een lange afdaling. Zo eentje zonder veel bochten, waar je echt snelheid kan maken. Mijn maximumsnelheid was maar liefst 77 km per uur.
Ik had de eerste ronde al heel wat atleten ingehaald, dus ik dacht wel dat ik goed bezig was. Maar ik was toch verrast toen iemand me op het einde van de eerste ronde toeriep dat ik op de 7de plaats reed. Dat had ik niet verwacht, dan had ik op 20 kilometer wel heel veel atleten voorbij gestoken! Daar, op het einde van de eerste ronde, was het trouwens zalig. Een stijle helling, superveel volk die volop aan het toejuichen was. Er kwam spontaan een lach op mijn gezicht en ik moest terugdenken aan de Solarerberg in Roth van begin juli.
De tweede ronde ging even goed. Alles begon wel te rammelen aan mijn fiets… blijkbaar was mijn bidonhouder die vasthangt aan mijn zadel aan het loskomen…. Ik heb geprobeerd me er niets van aan te trekken en gelukkig hield hij het vol tot de finish, al scheelde het niet veel. Behoorlijk fris kwam ik op de vierde positie terug in de wisselzone na 01:22:27 fietsen, goed voor de tweede beste fietstijd.
Putain!
Bij het verlaten van de wisselzone liepen me echter meteen twee atleten voorbij. De ene ging veel te snel, de andere liep langzaam van me weg. Ik was wel behoorlijk snel aan het lopen, dus die gingen gewoon te snel. Na een dikke kilometer hoorde ik plots een luide ‘Putain!’. En daar stond een van die atleten aan de kant met krampen. Dus toen liep ik op de vijfde plaats.
Hoewel ik behoorlijk wat voorsprong had, vertrouwde ik het toch niet meteen. Gelukkig kon ik mijn tempo aanhouden en uiteindelijk kwam ik nog vrij dicht bij de vierde. Na 0:36:26 zat het lopen er op. Gefinisht in 02:29:47 als vijfde in het algemeen klassement, en als winnaar van age group 40-49. Eerlijk gezegd had ik dat er echt niet in zien komen na de voorbije weken. Dit geeft me opnieuw vertrouwen voor het najaar: In september het Belgisch kampioenschap halve triatlon in Lac de l’eau d’heure, en dan begin oktober Ironman Barcelona.
Even later kwamen ook Louise en Yves over de finish, met de glimlach. Een goede dag voor iedereen dus.
